به نظرم روزهای بارونی مثل امروز فقط باید گفت گور بابای انجام همه کارهای جدی و مهم! در عوض باید تا حد ممکن شنید و نوشت و نوشید.

مگر در طی سال چند روز پیش میاد که آدم همچین حال و هوایی داشته باشه؟

چقدر خوشحالم که از تمام اون چیزهایی که در رابطه با رشته تحصیلیم می خونم لذت می برم حتی اگر به واسطه اجباری مثل امتحان باشه. یه لحظه با خودم فکر کردم که اون هایی که رشتشون رو دوست ندارن و یا کلا درس خوندن رو دوست ندارن و صرفا به دلایلی غیر از علاقه مندی وارد رشته ها و دوره های دانشگاهی میشن چه عذابی را تحمل می کنن.

همه آدم ها و تاکید می کنم همه آدم ها! فقط و فقط به فکر منافع خودشون هستن و بس. حتی اگر کسی به هر نحوی به کس دیگه ای در موقعیتی کمک می کنه، باز هم به خاطر خودش هست تا بتونه از این طریق یکی از خلاء های وجودش رو پر کنه. هرکسی هم غیر از این بگه شعار داده.

دیروز برای کسی که در بستر بیماری بود نوشتم: «هرچند که گاهی یه سری از عوامل تو زندگی بر ما غلبه می کنن، اما در نهایت پیروزی از آنِ ماست.»

گاهی آدم حرف هایی رو که دوست داره به خودش بگه، به بقیه میگه.

بالاخره به سه روز تعطیلی پشت سر هم خوردم و تونستم بین لذت مشهد رفتن و لذت تنها موندن تو تهران و کارهای مورد علاقه رو انجام دادن، دومی رو انتخاب کنم و یکمی خلوت کنم، آهنگ گوش بدم، پیانو بزنم، فکر کنم، بخوابم! بنویسم و اوقاتم رو با دوستای قدیمی بگذرونم. دوستایی که فکر نمی کنن که جاشون رو توی این دنیا تنگ کردی و قصد ندارن که تورو پشت سر بذارن.

انگار من روزه ی پیانو گرفته بودم و با پیانو افطار و عید کردم.

خوش گذشت.

حدود یک ساله که به واسطه یک بنیاد خیریه با چند تا دختر 19-23 ساله همراه شدم و بهشون پیانو درس میدم. الان داریم به اواخر دوره دوم نزدیک میشیم و بچه ها دارن برای اجرا در روز جشن پایان ترم آماده میشن. نمی دونم کدوم یکی از ما بیشتر خوشحالیم. بچه ها که پیانو رو تا حدی یاد گرفتن و می تونن دربرابر خانواده ها و دوستانشون قطعه ای بنوازن و یا منی که می بینم با وجود همه محدودیت های موجود تونستم یه چیزایی در حد توان بهشون یاد بدم. دیروز سر کلاس بودم که خانمی در زد و در حالی که چشماش پر اشک بود، وارد کلاس شد. ازم پرسید: «شما معلم موسیقی این بچه ها هستین؟ اینا اینقدر قشنگ پی

دارم کتابی در مورد انتخاب شغل آینده می خونم که نوشته مایکل فار هست و توسط انتشارات JIST منتشر شده. ترجمه عنوان کتاب هم میشه: «انتخاب شغل در یک شب!» اولین نکته ای که در مقدمه کتاب به اون اشاره شده، اینه که هیچ وقت یک عنوان شغلی رو برای خودتون در نظر نگیرین، بلکه ویژگی های شغل مطلوبتون رو بشناسین. در ادامه این طور مثال زده که اگر بگین که من می خوام یک فروشنده، تکنسین کامپیوتر، معلم و یا پزشک بشم، در حقیقت یک عنوان شغلی رو انتخاب کردین اما اگر بگین که: «من به دنبال موقعیت شغلی هستم که نیازمند مهارت های سازماندهی و برقراری ارتباط با دیگران باشه. ترجیح می دم